නික්ම යෑම
හඳේ විකසිත වු පැතුම් මල
සුවඳ දේ තාමත්
රොදේ බැඳ ආ බොහෝ දුර
පාරවයි සිහිවී සිත්
සඳේ තනියට පුංචි තරුවක්
වෙමි කියා කී වත්
ලදේ නුඹ ලඟ රැදෙනු නොහැකිය
මෙලෙස හැමදාමත්......
ඔහේ අරමුණු නොදැන, නොමැතිව,
මඟ ගෙවා ආවත්
ඉහේ පිපි මල නුඹය එදවස
සදා දී මා නෙත්
කොහේ සැඟවී ගියත් සුපසන්
සෙනෙහෙ වී සුනරුත්
ඇසේ සුමියුරු තෙපුල්, ගී, කවි
එදා මෙන් තාමත්....
දොඩා කළ කී දෑ සියල්ලට
තබා අවසන් තිත්
විඩා බර නෙතු පුරා කඳුලින්
සමු දෙන්න සිතුවත්
වඩා දුක නෙතු වලට විතරද
සෝ දුකිනි හදවත්
හඬා පියමං කරමු දෙපසට
පාරවා මුඳු සිත්..
සි. එස් බණ්ඩාරනායක
ප්‍රේමයේ අවපස
දනිමි මම.........
නුඹ, මා අතහැර
ඉගිල යනු පියඹා....
නොනිමි සෙනෙහස
පෑ.......හදෙහි......
සෝ තැවුල්
සදවා..
පියෙන් පිය නොම
ආ....................
අහඹු පෙම
නිවු දිවි සරතැස්
නුරා ගින්නේ
දැවෙන්නට නම්
කුමටදෝ පෙම් බස්
නොලැබෙනා සඳ තරුම
ඉල්ලා....................
හැඩූ බොළඳ බාලේ
විලසිනා හැමදා
යදින්නද
නොලැබෙනා ආලේ........................
සි.එස් බණ්ඩාරනායක
09.12.1996
සඳේ සාක්කිය....
ඉස්සර වාගේම පුන්සඳ පයා
හොරෙන් හොරෙන් විත් පැලට මගේ
නුඹලා ඉන්නා ඉසව්ව දන්නා
බව කියලා මට ගියා නඟේ
නුඹට කියන්නට අක්කන්ඩියෙ අපි
මෝඳු වෙනා පුන්සඳ පල්ලා
අපි ගැන විස්තර කියා එන්න යැයි
හැමදාමත් හිටියා ඉල්ලා .....
බෙදා හදා ගත නොහැකි නමුත්, නුඹ
මගේ උරුම හැම පොඳි බන්දා
සඳට හොරෙන් ගෙන සැඟව ගියපු යුරු
කොහොම හිතා ගන්නද මන්දා
සඳ වතුරක් වන් නුඹෙ පෙම් විජිතය
සඳට හොරෙන් ගත්තා සත්තයි
ඒ පෙම රහසේම මමත් විඳින්නට
පෙර පින් පල දුන්නාවත් දැයි.........
හද විතරක් නොව මුලු ගේ පාලුයි
සොරු ගත් සඳ මිනි පහණ මගේ
සිතුනිද? කිසිදා කළ දේ හරි යැයි
මවකි නුඹත්.... මට කියන් නඟේ...
කෙරුවට නොව සත්තකින්ම සත්තයි
නුඹේ කඳුලු නොදැනුනා නොවේ
හරියට තවමත් බතක් ඉදෙන් නැහැ
නුඹලා හැම සිහිනොකර මෙහේ.......
හීන නැතිව ගෙවු කාලය කොපමන
උනත් අනේ මම විඳගත්තා
පේන ඉසව්වක අප්පච්චි නැති
දුකට පුතුන් හැඬු හැටි දැක්කා
මෙහෙත් එහෙමමයි නිතරම අය්යලා,
ලොකු අම්මා ගැන අසමින්නේ
නුඹලගෙ රුව ගුණ ඉව අල්ලමිනුයි
දුවලා නිතරම වැලපෙන්නේ..
ඈත් උනත් පිය සෙනෙහසෙ උරුමය
දරුවන් මයි නිති විඳ ගන්නේ
මාත් ඉතින් දෑන් ඒ ගැන සිතමින්
නුඹලා එනතුරු මයි ඉන්නේ
කෝම කියන්නද අක්කන්ඩියෙ මම....
සතුට අපේ දරු පැටවුන්ටයි
බෝම පිනක්මය ඒ පින නුඹටයි......
ජාති ජාති අත් විඳගන්නයි.
නොදනිමි.........
වසාලා දොරවල්
බෝ..... කලින්
අඳුර ගෙට ඇවිදින්
යොමා මගට නුවන්
මා එනතුරු...........
කෝ......... නුඹේ හසකැන්
තෙමා නෙතු කදුලින්
හකුළුවා
සිනා වත පරොසින්
සුසුම් ළතැවිල්ලෙන්
නෝක්කඩු
ඇයිද මේ තරමින්.
සි.එස් බණ්ඩාරනායක
1996.02.27
